تکارتراپی که مخفف عبارت Capacitive and Resistive Electrical Transfer است، یک تکنیک درمانی است که از انرژی فرکانس رادیویی برای ارتقاء بهبودی در بافت‌های مختلف استفاده می‌کند. این نوعی گرم کردن بافت عمیق است، اما با مکانیسم منحصر به فردی که آن را از روش‌ های دیاترمی سنتی متمایز می‌کند.

تکارتراپی یک درمان غیرتهاجمی با استفاده از امواج رادیویی با فرکانس بالا (300 کیلوهرتز تا 1.2 مگاهرتز) برای ایجاد یک اثر حرارتی عمیق در بدن.

در دو حالت کار می کند:

  • خازنی: بافت هایی با محتوای آب بالا مانند ماهیچه ها و عروق خونی را هدف قرار می دهد.
  • مقاومتی: بافت هایی با مقاومت بالاتر مانند استخوان ها، تاندون ها و رباط ها را هدف قرار می دهد.

دستگاه Tecar امواج رادیویی را از طریق یک هندپیس الکترودی که مستقیماً روی پوست قرار می گیرد، ارسال می کند. انرژی یک اثر گرمای داخلی ملایم ایجاد می کند و جریان خون و فعالیت سلولی را تحریک می کند. این به نوبه خود باعث ایجاد اثرات مفید مختلفی مانند تسکین درد ، تسریع بهبود بافتهای آسیب دیده ، افزایش تخلیه لنفاوی و افزایش تون عضلات و انعطاف پذیری می شود.

موارد کاربرد

شرایطی که می توان از Tecar تراپی برای موارد زیر استفاده کرد:

  • آرتروز
  • آسیب های ورزشی
  • تاندونیت
  • بورسیت
  • کشیدگی های عضلانی
  • کمر درد
  • گردن درد
  • سندرم تونل کارپال
  • فیبرومیالژیا
  • درد مزمن

فواید تکارتراپی

  • تسکین درد: تکار درمانی می تواند برای تسکین درد ناشی از شرایط مختلف مانند آرتریت، آسیب های ورزشی و دردهای مزمن موثر باشد.
  • تسریع بهبودی: گرمای تولید شده توسط Tecar درمانی می تواند به بهبود جریان و گردش خون کمک کند، که می تواند باعث بهبود بافت ها شود.
  • کاهش التهاب: تکار درمانی می تواند به کاهش التهاب کمک کند، که می تواند به تسکین درد و تورم کمک کند.
  • افزایش تحرک: درمان با تکار می تواند به بهبود تحرک مفصل کمک کند، که می تواند حرکت را آسان تر کند.

نکات تکمیلی

تکار درمانی برای همه مناسب نیست. افرادی که شرایط پزشکی خاصی دارند، مانند بارداری، ضربان‌ساز، و ایمپلنت‌ های فلزی، نباید تحت درمان Tecar قرار گیرند.

تکارتراپی معمولا بی خطر است، اما برخی عوارض جانبی بالقوه مانند سوختگی پوست، قرمزی و تورم وجود دارد.

تکار درمانی معمولا توسط یک فیزیوتراپ یا سایر متخصصان مراقبت های بهداشتی انجام می شود.