آرتروز مچ دست نوعی بیماری دژنراتیو مفصلی است که غضروف مفصلی را درگیر می‌کند. غضروف، بافتی نرم و لغزنده است که استخوان‌ها را در مفصل می‌پوشاند و به حرکت روان آنها کمک می‌کند. در آرتروز، غضروف ساییده شده و از بین می‌رود و این امر باعث درد، سفتی و تورم در مفصل می‌شود.

پزشک برای تشخیص آرتروز مچ دست، شرح حال و معاینه فیزیکی انجام می‌دهد. همچنین ممکن است آزمایش‌های زیر را تجویز کند:

  • عکس رادیوگرافی: برای بررسی وجود آسیب به استخوان‌ها و مفاصل
  • ام آر آی: برای بررسی دقیق‌تر بافت‌های نرم مچ دست
  • آزمایش خون: برای بررسی وجود آرتریت روماتوئید یا سایر بیماری‌های التهابی

علائم آرتروز مچ دست

  • درد: درد در مچ دست ممکن است تیز، مبهم یا سوزشی باشد. درد معمولاً با فعالیت بدتر می‌شود و ممکن است در شب نیز وجود داشته باشد.
  • سفتی: مچ دست ممکن است در صبح یا بعد از عدم فعالیت، سفت و خشک باشد.
  • تورم: مچ دست ممکن است متورم و قرمز شود.
  • کاهش دامنه حرکتی: ممکن است در حرکت دادن مچ دست خود به طور کامل مشکل داشته باشید.
  • ضعف عضلات: ممکن است عضلات دست و ساعد خود را ضعیف احساس کنید.
  • صدای تق تق یا ساییدگی: ممکن است هنگام حرکت دادن مچ دست خود، صدای تق تق یا ساییدگی استخوان ها بر روی هم را بشنوید.

علل و عوامل خطر

استئوآرتریت: شایع‌ترین نوع آرتروز است که به دلیل ساییدگی و پارگی غضروف در طول زمان ایجاد می‌شود.
آرتریت روماتوئید: یک بیماری خودایمنی است که به غشاهای مفصلی حمله می‌کند و باعث التهاب و آسیب به غضروف می‌شود.
آرتروز پس از سانحه: در اثر آسیب یا جراحت به مچ دست ایجاد می‌شود.
آرتروز مادرزادی: برخی افراد با نقص مادرزادی در غضروف یا مفاصل متولد می‌شوند که آنها را در معرض خطر ابتلا به آرتروز قرار می‌دهد.
عوامل دیگر: چاقی، سابقه خانوادگی آرتروز، و انجام فعالیت‌های تکراری با مچ دست می‌توانند خطر ابتلا به آرتروز مچ دست را افزایش دهند.

درمان آرتروز مچ دست

درمان آرتروز مچ دست به نوع و شدت بیماری بستگی دارد. درمان‌های رایج شامل موارد زیر است:

  • داروهای مسکن: مانند ایبوپروفن یا استامینوفن برای تسکین درد و التهاب
  • داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی (NSAIDs): مانند ناپروکسن یا دیکلوفناک برای تسکین درد و التهاب
  • تزریق کورتیزون: برای کاهش التهاب در مفصل
  • فیزیوتراپی: برای بهبود دامنه حرکتی و قدرت عضلات
  • جراحی: در موارد شدید که سایر درمان‌ها موثر نبوده‌اند

فیزیوتراپی در درمان آرتروز مچ دست

فیزیوتراپی یکی از موثرترین روش های درمان آرتروز مفاصل بدن است. این روش درمانی بدون نیاز به جراحی، می تواند به تسکین درد، افزایش دامنه حرکتی و بهبود قدرت و عملکرد مچ دست کمک کند.

برخی از مزایای فیزیوتراپی برای آرتروز مچ دست عبارتند از:

  • کاهش درد و التهاب: فیزیوتراپیست از تکنیک های مختلفی مانند ماساژ، لیزر درمانی و تحریک الکتریکی برای کاهش درد و التهاب مچ دست استفاده می کند.
  • افزایش دامنه حرکتی: فیزیوتراپیست با حرکات کششی و تقویتی به افزایش دامنه حرکتی مچ دست کمک می کند.
  • تقویت عضلات: فیزیوتراپیست با تمرینات قدرتی به تقویت عضلات اطراف مچ دست کمک می کند که این امر می تواند به ثبات مفصل و کاهش درد کمک کند.
  • بهبود عملکرد: فیزیوتراپی می تواند به شما کمک کند تا فعالیت های روزمره خود را با سهولت بیشتری انجام دهید.

برخی از تکنیک های فیزیوتراپی که برای درمان آرتروز مچ دست استفاده می شوند عبارتند از:

  • تمرینات ورزشی: فیزیوتراپیست به شما تمرینات ورزشی خاصی را آموزش می دهد که می توانید در خانه انجام دهید. این تمرینات به تقویت عضلات، افزایش دامنه حرکتی و کاهش درد کمک می کنند.
  • ماساژ: ماساژ می تواند به تسکین درد و التهاب مچ دست کمک کند.
  • لیزر درمانی: لیزر درمانی می تواند به کاهش درد و التهاب و همچنین تسریع روند بهبودی کمک کند.
  • تحریک الکتریکی: تحریک الکتریکی می تواند به تقویت عضلات و کاهش درد کمک کند.

در چه مواردی باید به فیزیوتراپیست مراجعه کرد؟

اگر علائم آرتروز مچ دست دارید، مانند درد، تورم، خشکی و کاهش دامنه حرکتی، باید به فیزیوتراپیست مراجعه کنید. فیزیوتراپیست می تواند با معاینه مچ دست شما و بررسی علائمتان، بهترین روش درمانی را برای شما تجویز کند.

مدت زمان فیزیوتراپی

مدت زمان فیزیوتراپی به شدت علائم شما و نوع آرتروز شما بستگی دارد. به طور کلی، فیزیوتراپی برای آرتروز چند هفته تا چند ماه طول می کشد.